Marokko, Merzouga: 2 dagen in de Sahara

3 juni 2018

Van onze 7 dagen in Marokko brachten we er 2 door in de woestijn Erg Chebbi (in het westelijke deel van de Sahara), bij de stad Ouarzazate.

Van onze 7 dagen in Marokko brachten we er 2 door in de woestijn Erg Chebbi, bij het stadje Merzouga. Dit is het westelijke deel van de Sahara. Het gebied met duinen is ongeveer 22 bij 5 kilometer. Fijn zand in een felle, roodbruine baksteenkleur. Overdag een strakblauwe lucht en 's nachts miljoenen sterren aan een zwarte hemel. Een onwerkelijk contrast en een stilte waarin je hoort hoe de wind de zandkorrels verschuift en het landschap elke seconde verandert, zonder dat je het ziet. Die wind die nooit gaat liggen, verplaatst uiteindelijk hele duinen en wist de sporen van kamelen en mensen uit.

Het hele reisverslag lees je in ons stuk over onze 7 dagen in Marokko.

Ons luxe kamp. In elke tent staan een groot bed en nachtkastjes, en er is een stopcontact, een toilet en een douche met warm water achter een gordijn. Op de vloer liggen kleden, de dekens zijn heel erg warm en voor de koude winternachten staat er een gaskachel.

Marokkaanse muntthee en pinda's als welkom van het kamp.

In het kamp zijn zulke plekken om te relaxen en er is een gezamenlijke tent waar in de winter ontbijt, lunch en diner worden geserveerd. In de zomer zetten ze de tafels gewoon op het zand en eet je tussen de duinen. Er is ook een plek rond het kampvuur, waar je 's avonds naar Berberse liederen kunt luisteren en rond het vuur kunt dansen.

We waren er begin januari. Overdag liep de temperatuur op tot 20 graden, maar in de zon voelde het warmer, vooral als je door de duinen loopt: omhoog door het zand, weer naar beneden en weer omhoog. Prima cardio. 's Nachts zakte de temperatuur naar 6 à 8 graden. Net als in de winter in Montenegro. Zodra de zon weg was, werd het meteen koud. Het zand gaf razendsnel alle warmte van de dag af en je kon er niet meer op zitten. Toch gingen we de eerste nacht tussen de duinen liggen om naar de eindeloze sterren te kijken. In de schone lucht en zonder enig kunstlicht leken ze onwerkelijk fel.

Sandboarden. In deze variant van het boarden worden zelfs wedstrijden gehouden. Omdat ik zelf niet board, gebruikte ik de plank als slee. En als een klein kind begon ik bij mijn eerste afdaling, toen het tegen het einde van de helling te hard ging, met een vrolijke gil en open mond met mijn voeten te remmen. Resultaat: een mond en gezicht vol zand. Maar het was hartstikke leuk.